Zemunski klan je krajem 20. i početkom 21. veka harao Srbijom, a važio je za moćnu, organizovanu i vlasti blisku kriminalnu organizaciju.

Vođe su bili Milorad Ulemek Legija, komandant Jedinice za specijalne operacije, Dušan Spasojević Šiptar i Mile Luković Kum.

Važili su za ljude koji u Srbiji odlučuju o životu i smrti. Bila je to grupa koja je ubistvom premijera Zorana Đinđića pokušala da sruši državni poredak.

Dušan Spasojević i Mile Luković su rodom iz okoline Leskovca, počeli su sa sitnim krađama i rasturanjem droge. Pridružili su se “surčincima” i njihovom vođi Ljubiši Buhi Čumetu.

Ojačali su, proširili veze, upoznali se sa Miloradom Ulemekom. Kada je ubijen Željko Ražnatović Arkan, Legija je naoružao “zemunce”. Izvršili su desetak likvidacija, navodno da bi osvetili Arkana.

Dolazi 5. oktobar 2000. i “zemunci” preko Legije učestvuju u političkim promenama. Koliko su bili moćni, svedoči i to što je oružje koje je tada nestalo iz OUP Stari grad završilo kod “zemunaca”.

Legija i JSO su im omogućili da u zločine idu policijskim maricama, u policijskim uniformama i sa policijskim značkama. Zbog “zasluga” za petooktobarske promene vlast ih nije dirala. Sa Legijom su učestvovali u hapšenju Slobodana Miloševića u vili “Mir”.

Bili su specijalizovani za ubistva, krađe, ucene, trgovinu drogom. Prvi su počeli sa otmicama biznismena, pa su od otkupa zaradili više od 20 miliona evra. Za otkup Milije Babovića uzeli su 11 miliona evra, za vraćanje Miroslava Miškovića 7,5 miliona nemačkih maraka.

Posle otmice Miškovića, u aprilu 2001. godine, pobegli su, ali su uhapšeni u Francuskoj zbog lažnih pasoša. Deportovani su u Srbiju i dok je policija pisala krivične prijave za otmice, “zemunci” su se našli na slobodi uz pomoć veza među političarima, policajcima, tužiocima, sudijama.

Na slobodi nastavljaju sa zlodelima. Ulaze u sukob sa dojučerašnjim prijateljem Ljubišom Buhom Čumetom, koga planiraju da ubiju tako što će ga otrovati supruga Ljiljana, koja je kasnije za to bila optužena, ali je oslobođena. Čume preživljava trovanje, ali Legija ne odustaje od namere da ga ubije. Međutim nije uspeo, pa Čume odlučuje da policiji ispriča sve o “zemuncima”.

U međuvremenu, vrh zemunskog klana dogovara se da ubije premijera Đinđića, jer su navodno svi na haškim poternicama, ali i da bi preuzeli vlast.

Zvezdan Jovanović, pukovnik JSO, 12. marta 2003. iz snajpera ubija premijera Zorana Đinđića ispred zgrade Vlade i ranjava njegovog telohranitelja Milana Veruovića. Vlast istog dana izlazi sa imenima osumnjičenih, a na vrhu su Ulemek, Spasojević i Luković i počinje akcija “Sablja”.

Spasojević i Luković izmicali su potragama policije do 27. marta, kada su locirani i ubijeni u Meljaku. Policija je tvrdila da su ubijeni jer su “pružali otpor”, ali je njihova smrt i dalje misterija jer se sumnjalo da su likvidirani kako ne bi otkrili svoje veze sa političarima. Legija se skrivao do 1. maja 2004, kada je navodno izašao iz skrovišta u svojoj kući u naselju Cerak. Osuđen je na 40 godina.

Izvor: Blic