Odmah nakon proglašenja Nezavisne države Hrvatske, došle su na vidjelo prikrivene strasti za klanjem srpskog stanovništva u Mokrom.
U tome su se trojica brzo istakla: Đorđe Rojč, Službenik na Palama, Ivan Červenko, mašinista, i Emin Delahmetović iz Mokrog. U pripomoć im je došao i Mađar Šanika Cigoje, iz Han Pijeska, koji se ubrzo dokazao terorom nad Mokranjskom nejači.
Tabornik na Palama, izvjesni Cvenček, je pred Vidovdan 1941. uputio javni poziv, da se svi muškarci Srbi između 15 i 60 godina jave u opštinu Pale, radi odlaska na poljoprivredne radove, gdje će zarada biti po 12 kg žita dnevno. Prvi koji su se odazvali pozivu, otpremljeni su u Kruščicu, kod Viteza, tu su i pogubljeni. Na sreću Mokrana, vratili su se svojim kućama iz blizine Pala.
1.avgusta 1941. Od Mokrog do Romanije, ustaše su ubile trinaest Srba domaćina. Pet su susreli na drumu i odmah ih ubili, a osam na Romaniji. Nime, naišli su na osmoro čeljadi koji su na groblju sahranjivali Todora Marića. Svih osam zatečenih pored otvorene rake, ubili su, bacili ih na sanduk i pokrili jelovim granama. Potom su našli tri kosača, tri barata, sinove Dimše Mićića iz Mokrog i ubili ih. Sedam dana kasnije 7.avgusta 1941. Ustaše su kod crkve u pustopolju ubile Anđelka prodanovića, Sava Jokića. Ustaški teror natjerao je Mokrane da se late oružja.
Prvi organizovani otpor koljačima pružen je 8.avgusta 1941. Napadom na žandarmerijsku kasarnu, gdje su žandarmi razoružani a oružje pokupljeno i odnešeno u šumu. Ovaj čin otpora nije prošao ne kažnjeno, ustaše već 10. Avgusta 1941. Ubijaju petoricu Lopatića: Vojko, Đorđo, Đuro Risto i Lazar. Rajka Jokića, iz Jokića Brda odvode u Jasenovac gdje je poslije i pogubljen. Istog dana odvode u sarajevski zatvor oko četrdeset civila. Desetorica su nestali i nikada se nije saznalo kako su skončali svoje živote, ostatak je posle dužeg maltretiranja i zlostavljanja pušten kućama. Paroha Stajića sa porodicom, nakon zlostavljanja ustaše odvode u logor Caprag kod Siska, a odatle za Užičku Požegu (Srbija).
U selu Brezovice ustaše su 19.novembra 1941. Ubile dvadesetsedmoro čeljadi (žena, djece i staraca). Tada je stradala cjelokupna porodica Sime i uroša Simatovića (na tom mjestu podignut je spomenik sa natpisom „Putniče, stani, spomeni stradale žrtve, nevinu djecu i žene, koji su pogoreli u kući 19.11.1941. od ustaša.